Człowiek jest istotą społeczną. Jego osobowość jest w pewnym stopniu uwarunkowana genetycznie, ale w swej zasadniczej części ukształtowana przez niego samego oraz w znacznej mierze przez wpływy środowiska społecznego. Jednostka żyjąca poza społeczeństwem, pozbawiona kontaktu z innymi ludźmi, może utracić swoje człowieczeństwo. Przykładem tego jest słynna sprawa Kaspara Hausera, który w 1828 roku pojawił się w Norymberdze, nie wiadomo skąd. Chłopiec ten, trzymany od chwili narodzin w zupełnym odosobnieniu, gdy miał 16 lat, nie potrafił mówić ani chodzić i był całkowicie nieświadomy obyczajów społecznych. Jedynie życie w społeczeństwie pozwala bowiem na osiągnięcie pełni człowieczeństwa.