Wyraz „socjalizacja” pochodzi od łacińskiego socialis, co dosłownie oznacza „towarzyski”. Tak się określa proces rozwoju społecznego człowieka, kształtowania jego osobowości, przekazywania systemu wartości, norm, wzorów zachowań obowiązujących we współżyciu z innymi ludźmi oraz umiejętności niezbędnych dorosłemu człowiekowi w pełnieniu przez niego różnych ról społecznych. Proces ten dokonuje się poprzez oddziaływanie środowiska społecznego (np. rodziny, rówieśników, nauczycieli czy instytucji, takich jak choćby szkoła) na jednostkę.

Można wyróżnić dwie fazy tego procesu. Pierwszą jest socjalizacja pierwotna, która obejmuje okres dzieciństwa. Dziecko w kontakcie z członkami rodziny oraz rówieśnikami przyswaja sobie przez naśladownictwo różne wzorce zachowania. Ogromne znaczenie w tej fazie socjalizacji ma zabawa.. Naśladowanie dorosłych podczas zabawy pozwala na uznanie za własne zasad i norm przyjętych w społeczeństwie. Dlatego tak istotne jest zapewnienie dziecku możliwości obserwowania najlepszych wzorców postaw obowiązujących w świecie dorosłych.
Dzieci, naśladując dorosłych podczas zabawy, uczą się form zachowania w społeczeństwie.
Drugą fazą jest socjalizacja wtórna. Zachodzące w tym okresie zmiany w osobowości człowieka są w dużej mierze dziełem samej jednostki. Człowiek świadomie zdobywa nowe umiejętności, aby się przygotować do pełnienia kolejnych ról społecznych. W tej fazie najważniejsze jest uczenie się nowych norm i zasad zachowania się.
Jednym z rezultatów procesu socjalizacji jest nabycie umiejętności pełnienia ról społecznych według wzorców akceptowanych przez ogół społeczeństwa.

No Comments »

No comments yet.

Fatal error: Call to undefined function post_comments_feed_link() in /home/ekono/domains/socjologia.caromine.net/public_html/wp-content/themes/techno-gaming-theme/comments.php on line 29